Ehl-i Suffa (ehl-i Suffe)

“Sofa halkı” mânâsına Medîne-i Münevvere’de ailesi olmayıp, Mescid-i Nebevî’nin sofasındaki çardak altında yaşayan, geçimleri Hazret-i Peygamber tarafından karşılanan, ilim öğrenmek ve öğretmekle meşgul olan, ömürlerinin çoğunu Resûlullah ile birlikte cihâd ederek geçiren, yeni Müslüman olan kabilelere muallim ve hâkim olarak gönderilen fakir Müslümanlar.

Ey Ehl-i Suffa! Size müjdeler olsun! Ümmetimden her kim sizin hâliniz üzere râzı olarak yaşarsa, o, kıyamet günü benim arkadaşlarımdandır.

(Hadîs-i şerîf-Hatîb)

Ehl-i suffanın sayıları değişirdi. Çok zaman yetmiş kişi olurdu. Çoğu şehid oldu. Ehl-i Suffa’nın hepsi hayatlarını dine bağlamış, kendilerini ilme vermişlerdi. Suffa ehline kurrâ da denilirdi. Burada yetişenler, yeni Müslüman olan kabilelere muallim olarak gönderilirdi. Pekçok faziletlere sahip olan bu mübârek sahâbîler, büyük bir irfan ordusu idiler. Peygamber efendimiz onları çok sever, oturup sohbet eder ve birlikte yemek yerlerdi.

(Ebû Nuaym)