Hicr (hacr, Hucr)

Ayrılık, ayrılma, dostluğu bırakma, darılma; birini malını kullanmaktan men etme.

Mü’minin mü’mine üç günden fazla hicr etmesi helâl olmaz. Üç geceden sonra ona gidip selâm vermesi vâcib olur. Selâmına cevap verirse, sevabda ortak olurlar. Vermezse günah, ona olur.

(Hadîs-i şerîf-Müsnedü İmâm-ı Ahmed)

Âkıl ve bâliğ olmamış çocuk, deli ve bunaklar, alış-veriş, kirâlama, havâle, kefillik, emânet ve rehin alıp-verme, hibe gibi tasarrufları bakımından hicr altındadır. Sefîh, yani malını israf eden kimseler ve borçlular hâkim tarafından hicr edilir. Dîn-i İslâm’dan ayrılmak için hîle-i bâtıla öğreten hocalar, câhil tabib ve eczâcılar ve hîleli iflâs yapan tüccarlar, câhil hâkimler, hîle yapan satıcılar, ihtikâr yapanlar (karaborsacılar) da hicr edilir.

(İbni Âbidîn)