Mâl

İnsanın ihtiyaç duyduğu ve üzerinde tasarruf edebildiği kıymetli şey; servet.

Bir mala sahip olan kimseye, sahip olduğu andan hicri bir yıl geçmeden zekât yoktur.

(Hadîs-i şerîf-Tirmizî, Ebû Dâvûd)

Her ümmet için bir imtihan vesilesi vardır. Bu ümmetin imtihanı mal iledir.

(Hadîs-i şerîf-Tirmizî)

Mal ve şöhret hırsının insana zarârı, koyun sürüsüne giren iki aç kurdun zarârından daha çoktur.

(Hadîs-i şerîf-Tirmizî, Dârimî, Müsnedü İmâm-ı Ahmed)

İmâm Ebû Hanife’ye göre menfaat, mal değildir. Mal, ihtiyaç vaktinde faydalanmak için biriktirilebilen şeydir. İmâm Şâfi‘î’ye göre ise menfaat maldır.

(İbni Âbidîn)

Mal, tab‘-ı insanî maîl olup da vakt-i hâcet için iddihar olunabilen şeydir ki, menkule ve gayrimenkule şâmil olur.

(İster taşınsın, ister taşınmaz olsun, insanın yaratılışında isteyip de ihtiyaç zamanı için biriktirilen şey maldır.)

(Mecelle, m. 126)