Mü’min

Îmân eden, tasdik eden, inanan; emniyet veren.

Ey mü’minler! Hepiniz, Allahü teâlâya tövbe ediniz de, dünya ve âhiret saâdetine kavuşunuz.

(Nûr sûresi: 31)

Mü’minler birbirini sevmekte, birbirine acımakta, birbirini korumakta bir vücûd gibidir. Vücûdun herhangi bir uzvu rahatsız olursa, diğer âzâları da bu yüzden humma ve uykusuzluğa tutulurlar.

(Hadîs-i şerîf-Müslim)

Mü’min o kimsedir ki, kendi için sevdiğini din kardeşi için de sever.

(Hadîs-i şerîf-Risâle-i Münîre)

Mü’min olmak için, yalnız Kelime-i şehâdeti

(Eşhedü en lâ...)

söylemek yetişmez. Münâfıklar (inanmadığı hâlde Müslüman görünenler) de bunu söylüyor.Kalbde îmân bulunduğuna alâmet, şeriatin

(İslâmiyet’in)

emirlerini seve seve yapmaktır.

(Mektûbât-ı İmâm-ı Rabbânî)

Her türlü emniyet veren mânâsına Allahü teâlânın Esmâ-i hüsnâsından (el-Mü’min).

O, öyle bir Allah’tır ki, kendisinden başka hiçbir ilâh yoktur. O, mâlik ve sâhiptir, münezzehtir, selâmet verendir, Mü’mindir, gözetip koruyandır, üstündür, istediğini zorla yaptıran, büyüklükte eşi olmayandır. Allahü teâlâ puta tapanların ortak koştukları şeylerden münezzehtir, uzaktır.

(Haşr sûresi: 23)