Rükn

Bir şeyin en kuvvetli, sağlam tarafı, esas, kâide, prensip.

İbâdet, akid gibi her çeşit dinî işin sahih olması için gereken aslî unsur.

İnanılacak şeyleri kalb ile tasdik îmânın rüknüdür. Kalb ile tasdik olmazsa îmân olmaz. Tehdid altında bulunanın dil ile îmânını söylememesi onun îmânına zarar vermez. Çünki dil ile ikrâr îmânın aslî rüknü değildir.

(Şerh-i Mevâkıf)

Namazın beş rüknünden birincisi kıyâm, ikincisi kırâat, üçüncüsü, rükû‘; dördüncüsü, secdeler; beşincisi, ka‘de-i âhiredir. Her kim bu beş rüknden birini terk ederse, namazı bozulur. Namazın dışındaki farzlardan olan iftitah tekbîrini namazın rükünlerinden sayanlar da vardır. Buna göre namazın rükünleri altı olmaktadır.

(İbni Âbidîn)

Birini vekil yapmanın rüknü; îcâb ve kabuldür yani, taraflardan birinin “Seni vekil yaptım” diğerinin ise “Kabul ettim” demesidir.

(Mecelle)

Kâ‘be’nin dört köşesinden her birine verilen isim.

Kâ‘be’nin, Şam’a karşı olan köşesine Rükn-i Şâmî, Bağdad’a karşı olana Rükn-i Irâkî, Yemen tarafında olana Rükn-i Yemânî, dördüncü köşeye de Rükn-i Hacer-i Esved adı verilir.

(Mir’at-ı Haremeyn)