Emânet

Emîn, güvenilir olmak.

Bir kimseye, saklanmak ve istendiğinde geri vermek üzere verilen mal, vedîa.

Emânetlerine ve verdikleri söze riâyet edenler, namazlarına devam edenler, işte onlar Firdevs Cennet’ine vâris olacaklar ve orada ebedî kalacaklardır.

(Mü’minûn sûresi: 8)

Münâfıkın üç alâmeti vardır: Yalan söyler, emânete hıyânet eder ve sözünde durmaz.

(Hadîs-i şerîf-İbni Neccâr)

Peygamberlerin sahip olduğu sıfatlardan birisi de emânettir. Peygamberler emîndirler. Bir kimsenin malına ve canına hıyânet etmekten uzaktırlar. Aslâ emânete hıyânet etmezler. Peygamber olmadan önce de böyledirler.

(Mevâhib-i Ledünniyye)

Osmanlılarda bazı devlet hizmetlerinin yürütüldüğü şehremaneti (belediye), rüsûmat emâneti (vergi dairesi) gibi daireler.