Fâtiha Sûresi
Tanım
Kur’ân-ı kerîmin birinci sûresi. Mekke’de nâzil oldu. Yedi âyet-i kerîmedir. Kur’ân-ı kerîmin başında olup, okumaya onunla başlandığı için Fâtiha, Kur’ân-ı kerîmdeki mânâların aslı olduğundan, Ümmü’l-Kur’ân, hadîs-i şerîfte şifâ olduğu bildirildiğinden Sûretü’ş-Şâfiye veya Sûretü’ş-Şifâ denilmiştir. Diğer isimleri; el-Esâs, el-Vâfiye, el-Kâfiye, es-Sebü’l-mesânî ve el-Kenz’dir. Sûre, Allahü teâlâya hamd ü senâyı (övgü ve şükrü), O’nun sıfatlarını ve mühim bir duâyı içerisinde bulundurmaktadır. (Taberî, Tefsir-i Mazharî)
Hamd, âlemlerin rabbi, Rahmân, Rahim ve din günü (kıyâmet günü) nün sahibi olan Allahü teâlâya mahsustur. Yalnız sana ibâdet eder, yalnız senden yardım isteriz. Bizi doğru yola, kendilerine ni‘met verdiklerinin yoluna ilet. Gazâba uğrayanlarınkine (Yahudilerinkine), sapıklarınkine (Hristiyanlarınkine) değil.
(Fâtiha sûresi, 1-7)
Yatağına uzandığında Fâtiha ve İhlâs sûrelerini okuduğun zaman, ölüm dışında kalan her şeyden emîn olursun.
(Hadîs-i şerîf-İbni Abdilberr, Bezzâr)
Fâtiha suresi her hastalığın şifâsıdır.
(Hadîs-i şerîf-Beyhekî, Dârimî)
Yedi kere Fâtiha okuyup, derd, ağrı olan uzva üflenirse, şifâ hâsıl olur.
(Tefsîr-i Azîzî)