İbnü’l-vakt

“Zamanın oğlu” mânâsına tasavvufta ilerlerken kalbi hâlden hâle değişen, bazen şuurlu, bazen kendinden geçen, kendisini unutan kimse.

(Bkz. Erbâb-ı Kulûb) Sâlikler, bu yolun başında da, sonunda da, hâllerin telvîninden (envâından) kurtulamaz. Telvînler kalbde ise, sâlik erbâb-ı kulûbdan olur. Bunlara ibnü’l-vakt de denir. Eğer kalb telvînden kurtulmuş, temkîn makamına yetişmiş ise, hâller, artık nefse gelir. Nefs de temkîne ulaşmış ise, kalıba (bedene) gelir.

(Mektûbât-ı İmâm-ı Rabbânî)