İfrât

(A. Fart’tan) Aşırı gitme, ileri varma, haddini aşma.

Şecâatın (kahramanlığın) ifrâtı, tehevvürdür (aşırı öfkedir).

(Berîka)

İfrat ve tefrît’in ikisi de kötüdür. Doğru ve en iyisi ortada olandır.

(Mektûbât-ı İmâm-ı Rabbânî)