İrem

Âd kavminin atasının veya bu kavme mensub bir kabilenin adı.

Âd kavmi zamanında, hükümdarları Şeddâd tarafından, Şam ile Yemen arasında Cennet’e nazire olarak yapılan bir bahçe veya bağlar, bahçeler, ırmaklarla dolu bir belde.

Görmedin mi yüksek direkli İrem’e rabbin ne yaptı?

(Fecr sûresi: 7)

İrem; Mücâhid, Dahhâk ve Katâde gibi âlimlere göre alâmet, bayrak demektir. İbn-i Abbas’tan bir rivâyette ise helâk olmak mânâsına gelir. Erime benu fülanun, filanın oğulları helâk oldu demektir. İmâm Mücâhid’e göre İrem eski bir ümmettir; İrem kelimesinin mânâsı da kadim (eski) veya güçlü demektir. İbn-i İshak, İrem’in Hazret-i Nuh’un oğlu Sam olduğunu söyler. Atâ’nın İbn-i Abbas’tan rivâyetine göre Sam’ın oğludur. O hâlde Âd da İrem’in oğlu veya torunudur. Amâlika kavmi ve Medîne

(Yesrib)

yerlileri bu soydandır. İrem’in bu kavimin atası veya annesi olduğu da rivâyet edilir. Çünki hem müzekker (maskülen), hem müennestir (feminen). “Yüksek direkli İrem’in bir benzeri daha evvel yaratılmamıştı” kavl-i celilinden dolayı İrem’in bir şehir olduğunu söyleyenler de vardır. Bağ-ı İrem “İrem bağları” meşhurdur.

(Tefsir-i Kurtubî)