Şâhiku’l-cebel

“Dağ zirvesi” mânâsına dağda, çölde veya zâlim hükümetler altında yaşayıp da, bir peygamberin tebliğatını işitmemiş kimse için kullanılan tabir. Çokluk hâli şevâhiku’l-cibâl gelir.

Şâhiku’l-cebel olanlar mâzur görüldü. Peygambere inanmaları emrolunmadı. Bunlar için Kur’ân-ı kerîmde İsrâ sûresinin on beşinci âyetinde; “Peygamber göndermeden önce azap yapmayız” buyuruldu. Şâhiku’l-cebel olup, hiçbir din duymayarak, puta tapınan müşrikler, Cennet’e ve Cehennem’e girmeyecekler, hesâb yapılırken, zulümleri kadar azap çekeceklerdir. Sonra hayvanlar gibi, yok edileceklerdir.

(Mektûbât-ı İmâm-ı Rabbânî)