Sebe’ Sûresi

Kur’ân-ı kerîmin otuz dördüncü sûresi. Mekke’de nâzil oldu. Elli dört âyet-i kerîmedir. On beşinci âyet-i kerîmede geçen Yemen’de yaşayan kabilenin adı olan Sebe’ kelimesinden dolayı, Sûretü’s-Sebe’ denilmiştir. Sûrede; Allahü teâlânın ilminin genişliği, Allahü teâlânın Sebe’ halkına lütufları ve onların nankörlük göstermeleri yüzünden uğradıkları felâketler, güzel ve faydalı işlerden başka hiçbir şeyin insanı Allahü teâlâya yaklaştırmayacağı, âhirette izin verilenler hâriç kimsenin kimseye faydası dokunmayacağı bildirilmektedir. (Mefâtihü’l-Gayb, Kurtubî)

Kim Sebe’ sûresini okursa, hiçbir resûl ve nebî kalmaz ki, kıyâmet günü ona arkadaş olmasın ve müsâfeha etmesin.

(Hadîs-i şerîf-Beydâvî)