Şî‘a (şia)

Taraftarlar; yardımcılar.

Sonra her şiadan, rahmân olan Allah’a en çok âsi olanlar hangileri ise çekip ayıracağız.

(Meryem sûresi: 69)

Halîfelik hususunda Hazret-i Ali’ye taraftar olanlar.

Hazret-i Ali’nin üstünlüğü esasına kurulmuş ve tarih içinde çeşitli kollara ayrılmış bir bid‘at fırkası. Şiîlik.

Eshâb-ı kirâma düşman olan Şia fırkası üç grupta toplanmaktadır: 1) Tafdîliyye; Hazret-i Ali, Eshâbın en üstünüdür, diyorlar. 2) Sebbiyye; Eshâb-ı kirâmdan birkaçından başkası, zâlim, kâfir oldular, diyorlar. Bunları sebbediyorlar yani kötülüyorlar. 3) Gulât; Hazret-i Ali tanrıdır, diyorlar. Bunlar ibâdet etmezler.

(Tuhfe-i İsnâ Aşeriyye)

Hazret-i Alî’nin askeri dörde ayrıldı: 1) İlk fırka, Hazret-i Ali’ye taraftar olup, Eshâb-ı kirâmdan hiçbirisine dil uzatmadılar. Harb ettiklerini de kardeş bildiler. Onlarla savaşmakdan vazgeçdiler. Şî‘a adı ilk olarak bunlara verilmişdir. Bunlar Ehl-i sünnet ve cemaattendir. 2) Hazret-i Alî’yi, Eshâb-ı kirâmın hepsinden üstün tutanlara Tafdîliyye denildi. Hazret-i Alî bunları dövmekle korkuttu. Şî‘î deyince, bu fırkadan olanlar anlaşılır. 3) Eshâb-ı kirâmın hepsine fâsık, hattâ kâfir diyenlerdir. Bunlara Sebeiyye denir. 4) En çok aldananlar, Gulât (azgın) olanlardır. Allah, Hazret-i Alî’ye hulûl etmiştir, dediler.

(Kısas-ı Enbiyâ)