Sû’-i Hâtime

Kötü son; îmânsız ölmek.

Sû’-i hâtimenin birçok sebebleri vardır. Bunun ilmi örtülüdür. Bu sebeblerden ikisi şöyledir: Birincisi; bâtıl bir bid‘ate

(Resûlullah ve Eshâb-ı kirâm zamanında olmayıp, dinde sonradan ortaya çıkıp, ibâdet olarak yapılan şeylere)

i‘tikâd etmek (inanmak) ve ömrünü bu i‘tikâd üzre geçirmek. İkincisi; îmânın zayıf olması, dünya sevgisinin çok, Allahü teâlânın sevgisinin az olması. Dünya sevgisi gâlib olunca tehlike başlamış demektir.

(Kimyâ-i Seâdet)