Tâ‘at

Sevab olan bir şeyi yapma.

Eline mushaf alma, câmiye girme birer tâ‘attır. Tâ‘atlar, niyetsiz veya Allah için niyet ederek yapılınca, sevab hâsıl olur. Tâ‘at yaparken, Allahü teâlâ için yaptığını bilse de, bilmese de kabul olur. Yani sevab hâsıl olur. Tâ‘at, kötü niyet ile yapılırsa, günah olur. Güzel niyetlerle tâ‘atın sevâbı arttırılır. Meselâ, câmide oturmak, tâ‘attır. Mescidin, Allahü teâlânın evi olduğunu düşünerek, Allahü teâlânın evini ziyareti de niyet ederse, sevâbı daha çok olur. Namazı beklemek için de niyet ederse ve dışarıda gözü, kulağı günah işlemesin diye de ve mescidde i‘tikâf ederek âhireti düşünmeği de, mescidde, Allahü teâlânın adını zikretmeği de, orada emr-i ma’rûf ve nehy-i münker etmeği, yani va‘z etmeği ve dinlemeği de, yâhud Allahü teâlâdan hayâ ederek edebli olmağı da niyet ederse, her niyeti için ayrı sevablara kavuşur. Her tâ‘atta böyle çeşitli niyetler ve sevablar da vardır.

(İbni Âbidîn)