Vecd

Bulma, var olma.

Tasavvufta sâlikin isteği ve gayreti olmaksızın kalbine gelen ilahî tecelliler; elde olmayarak coşma.

Sâlikin (tasavvuf yolunda bulunan kimsenin) zâhirini (dışını, bedenini), dinin emir ve yasaklarına uydurması, ibâdet ve tâatlerden tad almasına sebeb olduğu gibi, bâtın (kalb) işlerine, Allahü teâlânın rızâsından başka düşünceleri kalbinden çıkarmaya, kibir, hased (kıskançlık), kin gibi mânevî hastalıklardan temizlemeye çalışması da, kalbde ve ruhta vecd hâlinin meydana gelmesine vesîle olur.

(Mektûbât-ı İmâm-ı Rabbânî)

Hâller ve vecdler, matlûbun başlangıcıdır, maksat değildir.

(Mektûbât-ı İmâm-ı Rabbânî)