Yetîm

Yalnız, tek, eşi bulunmayan.

Bulûğa ulaşmadan babası ölmüş çocuk.

Yetimlere bâliğ oldukları zaman mallarını verin. Helâli harâma değişmeyin. Kendi mallarınıza katarak yemeyin. Çünki bu büyük bir günahtır.

(Nisâ sûresi: 2)

Yetimlerin mallarını zulmen (haksız olarak) yiyenler, karınlarına ancak bir ateş yerler ve yakında alevli ateşe girecekler.

(Nisâ sûresi: 10)

Yetimin malına da yaklaşmayın. Ancak büluğ (ergenlik) çağına ulaşıp rüşdü (malını dinin ve aklın uygun gördüğü yerlerde kullandığı) görülünceye kadar en güzel şekilde (malını koruyup çoğaltmak için) yaklaşabilirsiniz. Bir de ahdi (yapılan sözleşmeyi) yerine getirin. Çünki verdiği sözden cayan (kıyâmet günü) mes’ûldür.

(İsrâ sûresi: 34)

Kim şefkat ve merhametle bir yetimin başını okşarsa, elinin dokunduğu tüyler sayısınca sevab alır.

(Hadîs-i şerîf-Taberânî, Müsnedü İmâm-ı Ahmed)

Yetîmlik, büluğa gelmekle sona erer.

(İbni Âbidîn)