Defk (dıfk)

Atmak, dökmek.

Meninin fışkırarak çıkması.

Guslün farz olması için menînin defk ile çıkması İmâm A‘zam ile İmâm Muhammed’e göre şart değildir. Dıfk ile çıkmayı İmâm Ebû Yûsuf şart koşmuştur. Zira âyet-i kerîmede meni, “dıfk ile çıkan su” olarak vasıflandırılmıştır. Töhmetten korkan veya utanan misafir hakkında onun kavli ile fetva verilir. Buna göre uykuda şehvetlenen kimse, uyanıp eliyle zekerini sıkıp, menî akmasa, şehveti geçtikten sonra akınca, gusl lâzım olmaz.

(İbni Âbidîn)