Du‘â (dü‘â)

Seslenmek, çağırma.

Allah’a yalvarmak. Bana (hâlis kalb ile) du‘â ediniz.

Du‘ânızı kabul ederim.

(Mü’min sûresi: 60)

Bütün iyilikleri yapmak, ibadetin yarısı, du‘â da öbür yarısıdır. Allah bir kulu için hayır murad ederse kalbini du‘âya meylettirir.

(Hadîs-i şerîf-İbn-i Mâce)

Şu beş du‘â kabul edilir: (1) Hakkını alıncaya kadar zulme uğrayan kimsenin du‘âsı; (2) Evine dönünceye kadar hacının du‘âsı; (3) Çoluk çocuğuna dönünceye kadar gâzinin du‘âsı; (4) İyileşinceye kadar hastanın du‘âsı; (5) Mü’minin kardeşine yokluğunda yaptığı du‘â. Bu du‘âlardan en sür‘atli kabul edileni ise, müminin mümin kardeşine yokluğunda iken yaptığı du‘âdır.

(Hadîs-i şerîf-Beyhekî)

Du‘â etmekle emrolunduk. Kulun rabbine du‘â etmesi, yalvarması, yakarması, sığınması, ağlayıp sızlaması rabbine hoş gelir.

(Mektûbât-ı İmâm-ı Rabbânî)