Ma‘nâ (mânâ)

Bir şeyin içi, içyüzü, hikmet.

Bir sözden veya bir şeyden anlaşılan.

Lafzın delâlet ettiği şey.

Rüya, düş.

Dileme, irade etme, kasdetme.

Zan, şüphesiz hak karşısında bir mânâ ifade etmez.

(Yûnus sûresi: 36)

Allahü teâlâ, Kur’ân-ı kerîmi, harf ve kelime olarak gönderdi. Bu harf ve kelimelerin ma‘nâsı, kelâm-ı ilâhîyi taşımaktadır. Bu harflere, kelimelere Kur’ân denir. Kelâm-ı ilâhîyi gösteren ma‘nâlar da Kur’ân’dır.

(İbni Âbidîn)

Zevc, vaty olunmuş zevcesinin yanında iken, ona hitâben. “Sen benden boş ol” “Ben seni boşadım” “Sen boşsun benden” gibi, sarîh (açık) olan, yani yalnız boşamakta kullanılan bir sözü, şaka olarak veya şaşırarak da söylediği anda, yanında değil ise, mektup veya vekili ile bildirince, ma‘nâsını bilmese dahi, bir talâk-ı ric‘î vâki‘ olur.

(Ni‘met-i İslâm)