Takıyye

(A. Vikâye’den) Korunma, sakınma; iki yüzlülük; sevmediği kimse ile dost geçinme. İkrâh olunan, zor kullanılan kimsenin, hakîkatte sahip olduğu görüş ve inancını saklaması. Şia inancında, her Şiî’nin, kendisinden olmayanlara karşı inancını saklamasını ifade eden prensip.

Şiîler, Hazret-i Ali’nin Halîfe Hazret-i Ebû Bekr, Ömer ve Osman’a tabiiyetinin takıyye sebebiyle olduğunu; imâm meydana çıkıp harb etmeye başlayınca, takıyye yapması haram olduğunu; bunun için, Hazret-i Hüseyin’in takıyye yapmadığını söylemektedir.

(Tuhfe-i İsnâ Aşeriyye)