Tevvâb

Çok tövbe eden.

Kullarına tövbe etme sebeblerini kolaylaştıran, şartlarına uygun tövbe edenlerin tövbesini kabul eden mânâsına Allahü teâlânın Esmâ-i hüsnâsından

(et-Tevvâb). Ve o zaman İbrâhim ve İsmâil (aleyhimesselâm) Kâ‘be’nin temellerini yükselttiler ve şöyle duâ ettiler: “Ey rabbimiz! Bizden bu hayırlı işi kabul buyur. Hakîkaten sen duâmızı işitici ve niyetimizi bilicisin. Ey rabbimiz! Bizi sana teslim ve ihlâs sahibi olmakta sâbit kıl. Soyumuzdan bir topluluğu da sana boyun eğen bir ümmet yap. Bize ibâdet yollarımızı ve hac vazifelerimizi göster, kusurlarımızı affedip, tövbemizi kabul buyur. Muhakkak ki sen, tevvâbsın ve rahîmsin (âhirette mü’minlere merhamet buyuransın).”

(Bakara sûresi: 127-128)

Onlar bilmediler mi ki, şüphesiz Allahü teâlâ kullarından tövbeyi kabul edecek, sadakaları alacak olan ancak kendisidir. Ve hakîkatte tevvâb ve rahîm yalnız O’dur.

(Tevbe sûresi: 104)

Bir kimse duhâ namazından sonra üç yüz altmış defâ et-Tevvâb ism-i şerîfini söylerse tövbesi kabul olur. On defâ bir zâlim üzerine söylendiğinde zâlimin zulmünden kurtulunur.

(El-İstigâsetü’l-Kübrâ)